Η πολιτική κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν μπορεί να ερμηνευθεί μόνο από την κυβερνητική στρατηγική ή την επικοινωνιακή υπεροπλία της Νέας Δημοκρατίας. Στηρίζεται σε ένα ευρύτερο πλέγμα παρεμβάσεων, από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ μέχρι τις μεθοδεύσεις σε άλλους πολιτικούς χώρους, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τις εσωκομματικές αναμετρήσεις του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ.
Το 2021 η ανοιχτή στήριξη στον Ανδρέα Λοβέρδο δεν είχε μόνο εσωκομματικά κίνητρα, αποτέλεσε κομμάτι μιας στρατηγικής που στόχευε στην αποτροπή της εκλογής Γιώργου Παπανδρέου. Όταν έγινε φανερό ότι ο Λοβέρδος δεν μπορούσε να επικρατήσει, οι ίδιες δυνάμεις κινήθηκαν συντεταγμένα προς τον Νίκο Ανδρουλάκη, ώστε να μπλοκάρουν κάθε πιθανότητα ανατροπής της δεξιάς κυριαρχίας.
Δύο χρόνια αργότερα, το 2023, η Ν.Δ. και οι δορυφόροι της επανήλθαν με την υποψηφιότητα της Άννας Διαμαντοπούλου, στηριγμένης από ισχυρά δεξιά και βενιζελικά κέντρα. Όταν κι αυτή η προσπάθεια δεν απέδωσε, η στήριξη μετατοπίστηκε μεθοδικά στον Ανδρουλάκη, για να αποτραπεί η δυναμική που ανέπτυσσε ο Χάρης Δούκας.
Έτσι, και στις δύο περιπτώσεις, η Ν.Δ. κατάφερε να έχει απέναντί της μια ηγεσία «βολική», ακίνδυνη για την παγίωση της κυριαρχίας της. Δεν πρόκειται για τυχαία εξέλιξη αλλά για οργανωμένο σχέδιο, που συνδυάζει την πολιτική παρέμβαση με τον έλεγχο της ενημέρωσης, την αναπαραγωγή πελατειακών εξαρτήσεων και την απαξίωση κάθε εναλλακτικής φωνής.
Η σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ αγνοεί αυτή την πραγματικότητα και έχει σοβαρές πολιτικές ευθύνες. Ενώ η κοινωνική βάση βλέπει ότι η παράταξη αδυνατεί να εμπνεύσει και να σηκώσει κεφάλι, ο Νίκος Ανδρουλάκης αποφεύγει να εφαρμόσει μια στρατηγική σύγκρουσης, λειτουργώντας ως διαχειριστής μιας βολικής αδράνειας. Με αυτόν τον τρόπο, η παράταξη παραμένει εγκλωβισμένη σε απαράδεκτα ποσοστά, ενώ η Νέα Δημοκρατία συνεχίζει να κυριαρχεί όχι μόνο λόγω της δικής της ισχύος, αλλά και εξαιτίας της απουσίας αξιόπιστης και μαχητικής αντιπολίτευσης.
Υ.Γ. Η μεγαλύτερη τραγωδία για το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ δεν είναι μόνο η εκλογική του αδυναμία, αλλά η θεσμική του ανυπαρξία ως κόμμα. Χωρίς ζωντανές οργανώσεις, χωρίς παραγωγή πολιτικής, χωρίς ουσιαστικό διάλογο με την κοινωνία, παραμένει ένα κέλυφος που απλώς διαχειρίζεται την κομματική σφραγίδα. Έτσι, δεν λειτουργεί ως δύναμη προοπτικής και συντηρεί απλώς την κυριαρχία της Δεξιάς με την παθητική του παρουσία.
